Categorie

Blog

Casa Numancia

Door | Blog | 3 Reacties

Ergens begin maart reed ik de berg op naar de Carrer de Numancia, de straat van de Spaanse villa waar ik een kamer had gehuurd. De villa was van Juan Carlos, een typische gladde Spanjaard van eind 50. Hij verhuurde acht kamers in zijn huis aan studenten en starters en woonde zelf in de grootste suite. Hierdoor hoefde hij niet de werken en kon hij de hele dag bier drinken, in de zon zitten en zijn hoerige minnares neuken.

Dat laatste moet ik even uitleggen. Een van de eerste weken liep ik met mijn afvalzak naar de plastic afval-container aan de straat, want die Spanjaarden scheiden echt al het afval. Bij de poort liep ik een vrouw tegemoet. Al dat plastic dat gerecycled wordt, had zij weer in haar tieten zitten. Op hoge hakken liep ze richting de voordeur, waar Juan Carlos haar op stond te wachten met enkel een handdoekje om zijn middel. Toen dacht ik al: die komt niet aan de deur om de waterstand op te nemen. Ja, de waterstand in zijn broekje.

Het bleek dat deze dame elke week een keer tijdens de siësta langskwam. Mijn kamer bevond zich schuin boven de suite van Juan Carlos en op een dooie maandagmiddag hoorde ik ineens een onwijs gekreun daar vanuit komen. Ik weet niet wat hij deed, maar het was blijkbaar goed. Ik ging vervolgens beneden in de keuken wat eten en toen kwamen ze even later allebei ook de keuken binnen. ‘Hola, qué tal?’ zei ik maar tegen de dame die ik net nog had horen klaarkomen. Haar bloesje zat nog scheef geknoopt en haar kapsel was wilder dan de bedoeling was. Later vroeg ik aan Juan Carlos of het zijn vriendin was. ‘No, just for sex’, zei hij.

Verder was het heel relaxt wonen, op twintig minuten afstand van Barcelona. Dagenlang heb ik op het stadsstrand doorgebracht. De plek van gezien en gezien worden. Tenminste, ik lag dan gezellig bij de rotsen tussen de Spaanse bejaarden. Maar iets verderop was dé Instagramplek met uitzicht over de hele kustlijn. Daar stond een keer een gozer en kwartier lang – ik heb de tijd serieus bijgehouden – zijn sixpack vanuit allerlei hoeken te fotograferen voor op de Instagram. Toen hij merkte dat de vrouw naast me en ik hem keihard uitlachten, ging hij schaamteloos door. Want ja, een dag niet geliket is een dag niet geleefd.

Costa Brava
Op een gegeven moment werd elke dag de stad in ook saai, dus ben ik met vriendin E. twee keer een weekend weggeweest. Zij zat voor een jaar in Barcelona en dat trok mij over de streep om ook een tijdje te gaan. Dus Jut en Jul gingen in de huurferrari (onze knalrode Volkswagen Polo) op pad langs de Costa Brava. Op z’n Claire van Kampens, zoals we dat noemen. Je weet wel, die van Gooische vrouwen. Met een enorme hutkoffer aan spullen voor twee dagen en het gouden mantra ‘ik heb geen drankprobleem, maar een doseerprobleem’. Wijn kost daar geen drol en de glazen zijn heel groot, dus kregen we vier glazen uit een fles. Maar anders tellen deden we natuurlijk niet.

In het binnenland bij Girona zaten we in een soort boerderij met een schat van een man die dat samen met zijn vrouw runde. Hij had de oude schuur helemaal zelf verbouwd tot een prachtig gastenverblijf. ´Ja, met mijn blote handen´, zei hij wel twee keer terwijl hij zijn grote, mannelijke handen opstak. Het was een hele dierentuin waar je ’s ochtends het dak van het kippenhok kon openen om verse eieren te pakken, en ik mij dus het lazarus schrok van een boze kip die net zo’n ei zat uit te schijten. Hysterie alom. En geef die kip ongelijk, ik zou het ook niet fijn vinden als iemand ineens onaangekondigd mijn wc-deur open rukt.

De mensen van de Airbnb’s raakten vaak in de war van ons, want we waren natuurlijk wel een beetje een gek stel. Nadat we kilometers door stadjes hadden gelopen en ik eindelijk in tijgerprintbadjas met een moddermasker op m’n kop gestrekt lag op de bank, ging Vriendin E. vragen hoe de oven werkte. De man van de blote handen kwam binnen, zag mij prinsheerlijk liggen, de rimpels van verbazing schoten in zijn voorhoofd en hij kon niet meer stoppen met lachen. Gelukkig kreeg hij de oven ook nog aan, want wat kan ze koken die Vriendin E.

Eten is in Spanje sowieso wel een ding. Tussen de middag zit iedereen op het terras met drank en een goede lunch. Op vrijdag loopt iedereen in de markthal voor groente, vlees en vis. En elke Spaanse vrouw heeft zo’n ouderwets boodschappenwagentje, die bij de supermarktingang zelfs in rijen aan de ketting staan. Later begreep ik waarom iedereen zo’n ding heeft, toen ik voor de zoveelste keer met tien kilo boodschappen puffend mijn berg op kroop. Maar boven had je mooi uitzicht, dat dan weer wel.

In het vlakke Nederland ga ik die berg nog missen. En vooral de rust van dat land, want die mensen maken zich nergens druk om en doen alles relaxt. Een beetje meer Spanje zou iedereen goed doen.

‘Succesvol’ zijn

Door | Blog | 13 Reacties

‘Hoe is het voor jou om gewoon een horecabaantje te hebben, terwijl je ouders allebei succesvol zijn?’, vroeg iemand laatst. Ik werk alweer een aantal maanden vier dagen per week in een restaurant. Het is misschien niet de meest logische baan voor iemand met een universitaire achtergrond, waar ik overigens nooit een diploma in behaald heb. Maar na een mislukte zoektocht naar goedbetaald werk en een halfbakken poging om te leven van schrijven had ik vooral zin om wat te doen.

Ik kwam terecht in een warm bad met allemaal leuke collega’s, veelal vrouwen tussen de 50 en 58. De ene is al oma en heeft een rits aan kleinkinderen, de andere is bewust kinderloos en houdt nog wel van een feestje. Ze zijn allemaal verschillend, maar er is één overeenkomst: een passie voor de horeca en een hoog arbeidsethos. Waar ik in het begin met mijn tong op mijn kin van vermoeidheid thuiskwam na een werkweek, hadden de dames nergens last van. En als mijn hele gestel weer eens kraakte nadat ik op handen en voeten de poppenhoek had schoongemaakt, kreeg ik ‘ouwe lul’ naar mijn hoofd geslingerd.

Alles went gelukkig; ik heb nergens meer last van. En wat zeker ook went is die fijne sfeer waar je alles tegen elkaar kan zeggen en niets te gek is. Als ik het tuigje omsnoer waar je een doekje en pinapparaat in kan doen, hoor ik: ‘Nu nog een bal in je bek en je kan op de bar een show geven.’ Als mijn collega met de melkschuimer uitschiet en de spetters overal zitten, zeg ik: ‘Lekker zo’n cumshot in je gezicht.’ En als er een heel knappe gast voorbij komt, is ‘die wil ik wel pijpen in de poppenhoek’ een terugkerende quote. Dit soort onderonsjes – die gasten uiteraard niet horen – geven wat extra jeu aan de dag.

Wat ik vooral bewonder is dat mijn collega’s al jaren heel hard werken, nooit ergens over piepen en tevreden zijn met wat ze doen. Daar kunnen wij jankmillennials nog wat van leren. Blijkbaar heerst de opvatting dat je alleen succesvol bent als je de top bereikt en veel geld verdient. Maar waarom moet het altijd meer, meer en meer? Ik denk dat je het succesvolst bent als je doet wat je leuk vindt en daar tevreden mee bent. Bij de vraag hoe het voor mij dan is met twee ‘succesvolle’ ouders, moest ik aan mijn moeder denken. Ze zei altijd: ‘Als je niet wil leren, ga je toch lekker warme worst verkopen bij de Hema.’ Met mijn huidige werk kom ik aardig in de buurt en ik vind het voorlopig prima.

Cava in het park

Door | Blog | 1 Reactie

Als ik in de zomer een keer vrij ben, besteed ik mijn tijd het liefst in de vorm van het Z-trio: zonnen, zwemmen en zuipen. Vriendin E. woont vlakbij een parkje met een water waar je dat allemaal kan doen, dus ik stapte op de trein naar Amsterdam.

In het parkje stalden we meteen een heel buffet uit. Vriendin E. gaat binnenkort voor een tijd in Barcelona wonen en dat moest gevierd worden, dus we zaten rond lunchtijd al aan de cava. Ik had net nog in de krant gelezen dat millennials steeds minder alcohol drinken, omdat het ongezond is. ‘Alcohol is het nieuwe roken’, werd er gezegd en daarom gaan ze massaal aan de macrobiotische cocktails en andere gekke drankjes waar ik nog nooit van gehoord had. Mag iedereen zelf weten, maar geen haar op ons hoofd die daaraan dacht.

‘Als boten te water gaan, gooi je er toch een fles champagne tegen kapot?’ vroeg vriendin E. naar aanleiding van het artikel.
‘Ja, dan dopen ze hem.’
‘Als ik ooit doodga, mogen ze mijn kist dopen. Hoppa, zo’n fles ertegenaan en dan laten zakken die handel. Waardig afscheid.’
‘En dan met dat feestnummer I got a hangover op de speakers.’
We schonken er nog maar een in. Een vakantiegevoel overviel ons zowaar, alsof we in de Spaanse zon lagen te borrelen.

Er kwam een groep jonge mensen naast ons zitten. De meeste meisjes gingen liggen op hun handdoek en de jongens gingen met elkaar de strijd aan in het water. Wie heeft de mooiste six-pack, wie kan het hardste zwemmen en wie springt er het verst van de klimpaal in het water af. Ik ben altijd blij dat ik daar niet aan mee hoef te doen, want dat zou in alle opzichten een kansloze missie zijn. Ik spring al onhandig met mijn hand onder mijn kruis van de steiger af, omdat ik bang ben plat op mijn kloten te vallenCharmant is het niet.

Naast de klimpaal hing een meisje met paars haar en een afzakkend badpak aan een opblaasboot. Sea Spirit III stond er op de zijkant. Echt veel spirit zat er niet in, want vriendin E. vroeg zich al snel af wat die paarse dakduif daar in die boot deed. ‘Kijken wie ze vanavond gaat neuken’, zei ik. Ze had haar zinnen gezet op de knappe jongen in rode zwembroek, maar helaas voor haar zwom hij na zijn sprong naar de kant, alwaar hij zich met veel bombarie de steiger opdrukte.

Toen ik nog een toastje met brie wilde maken, vloog er een groot vloeipapiertje tegen mijn been. ‘Sorry’, blèrde een meisje met getatoeëerde hartjes boven haar borst. Ik kon niet zo snel lezen welke tekst erbij stond, maar vast iets over een kerel of een zwaar leven. ‘Niet erg, wil je dat ding terug?’ vroeg ik.
‘Ja’, zei ze gedecideerd.
Even later kwam er een enorme walm van wiet onze kant op en waren we ondanks alles toch echt nog in Amsterdam.

Hitte

Door | Blog | 1 Reactie

Het zijn verrassend hete, zonnige dagen geweest in ons immer grijze land. ‘De seks hangt in de lucht’, zegt men dan. Dat vind ik altijd merkwaardig, want een potje bellenblazen is wel het laatste waar ik zin in heb als mijn slaapkamer aanvoelt als een botanische tuin. En bovendien was het enige dat bij mij thuis in de lucht hing de geur van een dode muis die vastzat tussen het keukenkastje en de muur. Zijn staartje hing troosteloos naar beneden en ik kon er verder niet bij. De ongediertebestrijding kwam langs en na een uur klooien kregen ze de muis eruit met ijzerdraad en ducttape. Van de 170 euro die daarvoor betaald moest worden, kreeg ik het pas echt heet.

Vandaag ging ik een stukje wandelen langs de Vecht, dat is altijd mooi en soms komt er een verkoelende wind van het water. Aan de kant lagen boten aangemeerd en zaten mensen te genieten van de rust, zoals dat heet. Een vrouw met kort grijs haar en een kleurrijk brilmontuur zat wellustig aan een ijsje te likken. Haar man las een boek en keek af en toe met een schuin oog naar de mondbewegingen die zijn vrouw maakte. Vast lang geleden. Hun hondje lag in de schaduw te slapen, maar schrok van een fietsbel. Een jongen en een meisje van een jaar of acht kwamen driftig aanfietsen en ik ging voor ze opzij.

Ze stopten verderop bij een bootje. Het meisje trok haar hemd uit en ging met alleen een bikinibroekje aan naar het trappetje achterop de boot. Eenmaal hangend daaraan gooide ze als een echte Pocahontas haar haren naar achteren om indruk te maken. De jongen zat nog op zijn fiets en keek er wat onwennig naar. Zo zou ik ook kijken als een vrouw me zou versieren. Ze ging elegant te water en toen maakte hij ook maar aanstalten om zich uit te kleden. Mooi hoe kinderlijke onschuld en imitatie van de volwassenwereld samengaan.

Aan het eind van mijn rondje stond ik te wachten bij de brug die openging, tussen vele fietsers in korte broeken met zonnehoedjes en zonnebrillen. Een asgrijze wolk kwam over het dorp heen en in het onweer vervolgde iedereen zijn tocht. Lentehitte op zijn Nederlands.

Wat een straat

Door | Blog | 2 Reacties

Dit jaar heb ik Koningsdag gevierd in het dorp waar ik sinds kort weer woon. Al het spektakel gebeurt natuurlijk in Amsterdam, maar eigenlijk heb ik steeds minder last van fear of missing out. Ik gun iedereen zijn feestje, verkleumend van de kou op kleine kutbootjes in de gracht. Ik vermaak me wel in het kneuterige van de provincie.

Al vanaf een uur of zeven ’s ochtends stonden alle mensen op straat met pure treurnis op een kleedje. Hele levens liggen tentoongesteld en ik stel me bij alles een verhaal voor. Een oud Jezusbeeld met één arm dat een overleden schoonmoeder niet weg durfde te gooien. Een paar rolschaatsen waarop de eigenaresse ooit in de disco verliefd in de armen van haar huidige man schaatste. Een stapel boeken over scheiden – respectievelijk ‘Scheiden en toch goede ouders’, ‘Kind van gescheiden ouders’ en ‘De bonusmoeder’ – van een vrouw die helemaal over de ellende heen is en alles resoluut de deur uit gooit.

Je komt een hoop te weten en niet alleen vanwege de rotzooi. Als iedereen klaar is met verkopen en de drank uit de huizen komt, is het dé kans om je buren eens goed te spreken. De buurman van tegenover had een DJ-set en statafels waar de hele straat kwam borrelen. Buurvrouw Linda van verderop kwam aanlopen met in de ene hand een glas wijn en in de andere hand de halfvolle fles. Ze werd vergezeld door een vrouw die ik vaker zie lopen met haar. Linda’s huis staat te koop en ik vroeg waarom ze eigenlijk wegging.

‘We gaan met zijn drieën wonen’, zei ze enigszins beschroomd.
‘Met zijn drieën?’ vroeg ik verbaasd.
‘Ja, Jos en ik gaan met Paula wonen.’ Paula bleek de vrouw met wie ze liep. Linda was er na bijna veertig jaar huwelijk achter gekomen dat ze eigenlijk op vrouwen viel. Ze werd verliefd op Paula, maar ze houdt ook nog erg van Jos. Paula klikt ook heel goed met Jos en daarom hebben ze met zijn drieën een groter huis gekocht.
‘Wauw, wat fantastisch’, zei ik. Ze leek opgelucht door mij reactie.

Niet iedereen reageert namelijk zo positief. Mensen snappen het niet of vinden het raar. Nu moet ik er zelf ook niet aan denken en ik kan geen eens één vent krijgen, laat staan twee. Maar van mensen die het geluk gevonden hebben, word ik altijd heel blij. Linda straalde helemaal, want uit de kast komen op latere leeftijd voelde als een bevrijding. Niet dat het een taboe was, integendeel. Haar eigen zoon is homo. ‘Hij vond het zo moeilijk om te vertellen. Ik gaf hem een knuffel en zei dat ik nog net zoveel van hem houd als hiervoor.’ Hij vindt de nieuwe situatie van zijn ouders ook prima.

Buren Chris en Margriet zijn de enige mensen in de straat die naar de protestants-christelijke kerk gaan, maar die hebben nergens moeite mee. ‘Voor ons is God liefde en hoe mensen dat vormgeven, mogen ze zelf weten.’ Met mijn huissamenstelling, de alleenstaande homo-buurman Richard en het lesbische koppel van verderop is de straat een groot roze front. Het heterostel met drie kinderen van tegenover vindt dat ook geweldig. ‘We hoeven onze kinderen nooit wat uit te leggen over homoseksualiteit, we geven gewoon alle buren als voorbeeld om te laten zien dat alles mogelijk is.’

De avondzon kwam door, ik schonk nog een glas wijn in en ‘Levels’ van Avicii knalde door de speakers. Een nummer dat me doet denken aan mooie tijden. Toen en vandaag.

 

 

*Om privacy te waarborgen heb ik alle namen veranderd.

Onverwacht bezoek

Door | Blog | Geen reacties

Rond een uur of 12 vandaag ging ineens de bel. Ik liep nog in een smerig huispak rond en vloekte binnensmonds, omdat ik dacht dat het weer een pakketje voor de buren was. Ik deed de deur open en daar stond onverwacht mijn oma. Ze zag eruit alsof ze zo uit de Claudia Sträter kwam gelopen: hoge pumps, lippenstift op, mooie lange jas aan en een sjaal om.

‘Ik had er zo de pleuris in dat we elkaar zo lang niet hebben gezien’, zei ze en ik gaf haar een dikke knuffel. Ze was heel benieuwd hoe het met haar dochter ging. We wonen niet dicht bij elkaar en mijn moeder heeft met vrijwel niemand contact gezocht in de tijd dat het slecht met haar ging. Ze heeft ook een hekel aan onverwacht bezoek, maar was toch blij haar moeder weer te zien. Ze stelde meteen voor om te gaan lunchen ergens.

Het eetcafé was niet zo ver, maar ik vond niet dat we oma zo’n eind konden laten lopen op die hakken, dus we gingen met de auto. Ze had nog nooit in de nieuwe Jeep gezeten en moest zowat haar been in haar nek leggen om erin te komen. Onderweg merkte ze op dat de tijd zo snel ging: ‘Ik word dit jaar 75 jaar en ik voel me beter dan ooit.’ Ze is gestopt met haar happy hour’ Elke dag om 15:00 uur mocht ze van zichzelf twee sherry’s drinken en wat lekkers eten, maar dat doet ze alleen nog in het weekend. ‘Dat werd ook te erg. Stond ik op straat met iemand te ouwehoeren, keek ik op mijn horloge en zei ik dat ik naar huis moest. Voor mijn happy hour.’

Vandaag werd het happy hour in ieder geval goed doorgezet. Oma kreeg een soep en een broodje met gerookte zalm.
‘Lekker je binnenste schaamlippen op je broodje’, zei mijn moeder plagerig. ‘Het ruikt ook zo.’
‘Nou, op mijn leeftijd niet meer hoor, allemaal oud papier geworden’, zei oma.
‘Van #metoo zal je geen last hebben.’
‘Nooit gehad ook. Ben je besodemieterd. Ik grijp zo’n kerel zo bij zijn nek. En als iets me niet bevalt aan een vent, ben ik meteen weg. Heb ik ook altijd gezegd.’ Het enige wat oma in de opvoeding heeft meegegeven, was dat mijn moeder en tante niet afhankelijk moesten zijn van iemand en altijd een pot met kapotjes op het nachtkastje moesten hebben. ‘In mijn tijd moest alles stiekem. Dus ik werd op mijn negentiende zwanger toen ik in de bosjes lag met mijn reet tussen de mieren.’

Ondanks dat heeft oma ook altijd haar eigen geld verdiend, heel modern voor de jaren 60 en 70. Studeren zat er niet in en daar had ze ook geen zin in. ‘Ik heb een heel leven lang geleerd en dat kan je in geen boek lezen. Mijn kinderen hoefde van mij ook niet hoor, maar je moeder wilde graag en dat steunde ik natuurlijk.’ Ik vertelde over mijn twee niet-afgemaakte studies, maar oma is ervan overtuigd dat ik er ook kom. Haar is het immers ook gelukt.

‘Weet je, ik heb nooit angst gekend. Ik dacht altijd: wat een ander kan, kan ik ook.’ Toen ze gescheiden was van mijn opa is ze voor een nieuwe liefde naar Canada geëmigreerd en werkte ze als chauffeuse van een schoolbus. ‘Ik zag zo’n stomme Canadees dat doen en ik dacht: dat kan ik ook.’ Kort daarna had ze dat rijbewijs gehaald en kreeg ze de baan. Soms baal ik dat ik nooit een papiertje heb gehaald, maar ik denk dat ik in mijn leven meer van deze vrouw heb geleerd dan van welke studie dan ook.

Kamasutrabeurs

Door | Blog | 1 Reactie

Ik ben met een vriendin naar de Kamasutrabeurs geweest. Niet dat ik zo’n spannend seksleven heb, integendeel. Mijn slaapkamer is als het vervallen hotel op hei, waar bij uitzondering nog een verdwaalde gast komt. Maar het was de laatste editie van de beurs en zoiets moet je toch een keer gezien hebben.

Bij binnenkomst viel het me op dat er eigenlijk doodgewone mensen kwamen. Natuurlijk liepen er ook mensen rond in kinky pakjes, maar de meesten zagen eruit alsof ze net uit de rij bij de Albert Heijn kwamen. Niks spanning en sensatie, gewoon burgerlijkheid op zoek naar wat vertier, en dat was er genoeg. Het is soort kermis voor volwassenen met allemaal attracties, zoals een swingerscafé, voyeursruimte, donker doolhof, SM-arena en een kamer met glory holes. Met daaromheen nog allemaal kraampjes waar je dingen kan kopen, van kleding tot martelwerktuigen.

Om een beetje te landen en niet te heftig te beginnen, gingen we eerst een grote, opgeblazen, roze kerk in waar de hele muur was gevuld met speeltjes. Ik stond versteld van de hoeveelheid aan attributen die vrouwen in hun doos kunnen douwen. Van schattige dildootjes tot enorme units die niet veel kleiner zijn dan een baby. Het deed me denken aan de Praxis, waar je voor elk mogelijk gat weer een andere schroef hebt. Dat is bij mannen toch wat makkelijker.

Voor hen was er ook veel minder te koop, dus mochten ze voor vijf euro grabbelen in de grabbeldoos: een enorme plastic kut waar je met je hand in moest. Er werd van alles aan prijsjes tevoorschijn getoverd, van een flesje glijmiddel tot een speelballetje. Toen ze vroegen of ik ook wilde, gingen we maar snel het donkere doolhof in. Dat zou een spannende plek moeten zijn waar je andere stellen kan ontmoeten en dingen kan doen, maar ik ben dus nogal nachtblind. Ik liep tegen alles en iedereen aan en schrok me steeds helemaal het lazarus. Gillend als een wijf en gierend van de lach weer naar buiten.

Echt spannend werd het in de voyeursruimte, waar je in een hokje met een raam naar stellen kan kijken. Zij zien jou niet, tenzij je je lul door het gat onderin steekt. Ik kan me dan weer niet voorstellen dat je zoiets doet, want je weet nooit wat voor vies chlamydiasmoel aan de andere kant verschijnt. We hadden uitzicht op een stel dat in rap tempo bezig was. De vrouw ging richting haar hoogtepunt en sommeerde haar man opzij te gaan. Hij stond op en er kwam een hele waterfontein uit haar vagijn. ‘What the fuck’, zei ik met open mond. ‘Ze squirt’, zei mijn vriendin. En dat tot vier keer toe, een groot waterballet.

Voldaan gingen ze weg en het volgende stel kwam er alweer aan: een trio met twee vrouwen en een man die eruitzag als een notaris. De vrouw stond naast de het bed en deed haar handtas van haar schouder. ‘Kijk uit’, zei ik nog luid, maar ze hoorde me natuurlijk niet vanuit dat hokje. Haar handtas zette ze vol in de plas van de fonteinvagijn. Het leek haar niet te deren, want ze liet hem liggen en ging op het bed zitten. Ik kon alleen maar denken: die handtas ligt straks weer gewoon op een treinstoel. De treinrit naar huis voelde wat viezig.

Sleurhutavonturen

Door | Blog | 2 Reacties

Ik ben met mijn ouders op vakantie, vier weken lang met een sleurhut door Frankrijk. Niet echt sex, drugs and rock & roll, maar wel lekker rustig. Even alleen maar zorgen over de staat van verbranding door de zon, het hoofdstuk ‘wat gaan we eten?’en de voorraad drank en sigaretten. Ik woon helemaal alleen, dus 24/7 met gezelschap was weer even wennen. Het viel me ineens op hoeveel ik op Twitter zat, hoewel mijn moeder dat alleen maar prachtig vindt. Ze is ook vaak onderdeel van een tweet en vindt dat maar wat leuk. Een van de eerste dagen reed ik met de caravan een bergje op. ‘Hij trekt hem lekker hoor’, zei ik enthousiast. ‘Hashtag vieze praat’, hoorde ik vanuit de achterbank. Ze leert zo snel.

De eerste stop was in Noord-Frankrijk bij een middeleeuws dorpje. We zijn daar een hele middag doorheen gewandeld. Ik kijk in deze vakantie de hele dag al tegen twee oude gebouwen aan, maar deze konden er ook nog wel bij. Het was alleen wel ontzettend heet, dus we hadden al snel zin in een duik. We stonden op een kleine camping zonder zwembad, maar we konden naar het gemeentezwembad met een grasveld. Dat was een door regels gedomineerd oord waar je geen bier of wijn mocht drinken, kwamen we achter toen de 21 euro entree al betaald was. Ik moest ook nog zo’n strakke zwembroek kopen, waardoor mijn ballen bijna boven mijn navel uitkwamen. Mijn doodgewone bermudazwembroek mocht ik namelijk niet aan. We hadden er al snel de schijt in en zijn de volgende dag meteen zuidelijker gegaan naar een camping boven Marseille.

Bij aankomst zag ik al een grijs, ietwat onverzorgd ‘We-zijn-er-bijna-achtig’ stel rondlopen. Dan weet je al hoe laat het is, dat moet een rustieke camping met natuurmensen zijn. Haal je geitenwollensokken uit de kast en gooi je chakra’s open. De dag daarna werd dit beeld bij de Belgische nationale feestdag bevestigd. We hadden ons per ongeluk opgegeven voor een gezamenlijk diner. Drie gangen aan tafel met die lui. Naast mij een man met lang, grijs haar en uitpuilende ogen die graag komisch toneel schreef. Tegenover hem zijn sociaal-onhandige vrouw die niet zo van komedies hield. ‘Dan moet ik steeds nadenken of het echt leuk is’, zei ze bloedserieus.

Na het dessert kwam er een accordeonist wat spelen voor wat extra feestvreugde, maar dat klonk zo treurig dat ik me afvroeg wanneer de kist werd binnengedragen. Het werd dus geen lange nacht, want de natuurmensen moesten weer bij zonsopkomst hun nest uit om de zonnegroet te yogaën. Die ochtend vond ik bij de bar een oude Happinez. ‘Zoektocht naar zingeving’ stond op de cover. ‘Veel roken en zuipen, dat is zingeving’, opperde mijn moeder. En gelijk heeft ze.

Het werd dus wel tijd voor wat meer gezelligheid om ons heen, op naar een camping met een leuke bar waar wekelijks feesten zijn. Prachtig gelegen in de bergen boven Monaco. ‘Ja hoor, de camping kan je bereiken met caravan’, zeiden ze bij de receptie. ‘De weg is alleen wel wat steil.’ Zo erg zal het toch niet zijn, dachten we. Uiteindelijk met het zweet op mijn voorhoofd plankgas in de eerste versnelling die berg op. Dat ging lang goed, tot de rook uit het dashboard kwam. We stonden stil op de steile berg en zijn gered door iemand met een groot busje.

Door deze weeromstuit schoot mijn moeder dwars door haar oxazepam heen, dus er moest meteen bier in toen we boven kwamen. Toen ik na het uitpakken eens goed om mij heen keek, zag ik dat we in een soort homokolonie terecht waren gekomen. Naast ons twee knappe Franse mannen en tegenover ons twee lieve, oudere mannen. Het bleek dat deze camping op een of andere gay friendly vakantiesite stond. Daar hadden we natuurlijk weer geen weet van, maar het maakte het wel meteen een stuk leuker.

Een van de eerste avonden was er meteen een feest bij de bar met live-muziek. Iedereen was helemaal opgedoft om lekker te eten en drinken en het werd een mooie avond. Een terras met uitzicht over de bergen, dansen terwijl de zon onderging en de sterren aan de hemel kwamen, een leuke Franse zanger die alles loepzuiver coverde, mijn moeder die de laatste jaren wat minder vrolijk gestemd was en met brede glimlach los ging en en oude dame van rond de 80 die de hele avond voorzichtig mee danste met de grote meute. En dan aan het einde van de avond het lied ‘When a man loves a woman’. Iedereen greep elkaar beet en begon te schuifelen. Ik vind single zijn prima, maar dat zijn altijd de momenten dat ik weer besef: oh ja, ik alleen. Ik ben gaan zitten en bekeek alles. De liefde overheerste. De homoburen hielden elkaar stevig vast en zoenden kort. Hun ogen twinkelden. When a man loves a man.

Van je familie moet je het hebben

Door | Blog | Geen reacties

Altijd als ik programma’s als ‘Het Familiediner’ op tv voorbij zie komen, denk ik: hoe is het mogelijk? Al die ruzies, al dat gedoe, al die haat en nijd. Dat is bij mijn familie allemaal niet aan de orde. Sterker nog, eens in de twee jaar gaan we met zestig man een heel weekend in een oud klooster zitten om bij te praten en te feesten. Ik kom altijd met een vergrote lever en een drie dagen durende kater thuis, maar dat is het allemaal meer dan waard. Dit Pinksterweekend was het weer zover.

Omdat we nog de hele dag moesten werken, kwamen we later aan dan de rest. De biertap was al lang open en de muziek ging aan. Het werd het nog een lange avond met veel dans en gezelligheid, voor jong en oud. Ome L. (86) stond nog kwiek mee te springen met ons. Mijn nichtje (10) wilde haar moeder nog meesleuren naar de dansvloer, waarop zij antwoordde: “Nee schat, mama is nog niet dronken genoeg.” Een uurtje later en wat wijn verder waren de rollen omgedraaid: “Of je gaat nu mee dansen, of je gaat naar bed”, zei ze tegen haar dochter. Daarna nog tot een uur of vier ’s nachts met mijn neven en nichten in de hot tub buiten. Mijn neef liet in dat bad een heel plateau drank uit zijn poten vallen, waardoor ik er als een wandelende wijnfles uitkwam.

Nadat zaterdag iedereen zijn kater had uitgeslapen, was er een druk programma. ’s Middags spelletjes en ’s avonds de talentenjacht ‘Markink’s (don’t) got talent’. Mijn moeder deed een fenomenale ‘family roast’. Ik ontkwam er natuurlijk ook niet aan: “Die Sip was op zijn vierde al een flikker. Kocht ik een voetbal voor hem, tekende hij er een gezicht op, bond er een theedoek om als kapsel en legde hem vervolgens in zijn kinderwagen.” Ik mocht optreden als de Amsterdamse Greet, met tijgerbadjas aan en een blonde pruik op. Tijdens mijn sketch vroeg dementerende Ome F. nog aan iemand: “Zeg, bij wie hoort dat rare mens? Die ken ik niet.” De avond werd een groot succes en de dag erna gingen de meesten weer naar huis. Nog even een zoektocht naar het gebit van Ome L., die hij in zijn schoen bleek te hebben gestopt. Dat leek hem de avond ervoor wel handig. Thuis liet ik alles bezinken. Voor ons geen dramatisch Familiediner, maar een geweldig Familiefeest. Wat ben ik blij met ze!

Kerst in de sneeuw

Door | Blog | Geen reacties

Ik ben weer naar de sneeuw gegaan. Dit keer met familie en vrienden in een klein appartementje op een Oostenrijkse berg, naast een stal met tientallen koeien en één geile stier. Alles hoorde bij elkaar en werd gerund door een vriendelijke boerenfamilie. Binnen een mum van tijd stond de zoon van de eigenaren op ons balkon bier te drinken en te roken. Belangstellend vroeg hij aan mijn moeder wat haar man voor werk deed, terwijl ze toch echt aankwam met een vrouw aan haar zijde. We waren natuurlijk ook een raar stel bij elkaar: een lesbisch stel met een homozoon, een gekke Engelsman met zijn vrouw, hun dochter en haar vriendje Blue, zoals de Engelsen roodharige mensen noemen. Snap best dat je als boer – elk jaar vier maanden op een berg staand en enkel koeiengeloei horend – wat moeite hebt met het leggen van die puzzel.

We waren er nog geen dag of het was alweer Eerste Kerstdag. De Engelsman had een traditioneel Engels kerstdiner bereid met o.a. een grote beenham en rosbief. In Engeland is zo’n diner best een ding, dus we hadden ons keurig aangekleed en de tafel netjes gedekt met de intentie er wat moois van te maken. Maar op de enige foto die ik heb, zit mijn moeder met een halve literfles bier aan haar waffel in een stuk vlees te harken. Chique aardappeltjes werkten we weg met Oostenrijkse mayonaise, waar trots op stond dat er wel 80% vet in zit. Want in dit land mag er tenminste wél lekker gegeten worden.

Na de kerst waren we collectief wat katerig, maar we gingen toch in de kou naar boven. In de lift zat ik bij een Nederlands stel die druk in gesprek waren. ‘Daantje kwam vanochtend de keuken binnen en zei tegen Ellen dat hij een windje had gelaten onder de douche en dat het mis ging. Dus Ellen kijken, had die kleine de hele fucking douche ondergescheten.’ De vrouw moest er hard om lachen.
‘Oh mijn god, al die witte voegen bruin, arme schoonmakers’, vervolgde haar man. Arm kind, dacht ik.

Bovenaan de lift was alles net zo groen als in het dorp, dus moesten we skiën op van die opgespoten cocaïnesneeuw. Het enige probleem was dat dat door de kou nogal een ijsplaat werd. Vloekend en vallend naar beneden. Blue verloor de controle, kon niet stoppen en gleed van linksboven naar rechtsonder beneden. Trillend op zijn benen. Toen we stonden uit te hijgen, kwam er een een skileraar voorbij kwam met twee kleine kinderen in zijn armen, ogenschijnlijk soepel en makkelijk skiënd. Toen gingen we maar aan de drank, want de après-ski blijft toch het leukst.