Dit jaar heb ik Koningsdag gevierd in het dorp waar ik sinds kort weer woon. Al het spektakel gebeurt natuurlijk in Amsterdam, maar eigenlijk heb ik steeds minder last van fear of missing out. Ik gun iedereen zijn feestje, verkleumend van de kou op kleine kutbootjes in de gracht. Ik vermaak me wel in het kneuterige van de provincie.

Al vanaf een uur of zeven ’s ochtends stonden alle mensen op straat met pure treurnis op een kleedje. Hele levens liggen tentoongesteld en ik stel me bij alles een verhaal voor. Een oud Jezusbeeld met één arm dat een overleden schoonmoeder niet weg durfde te gooien. Een paar rolschaatsen waarop de eigenaresse ooit in de disco verliefd in de armen van haar huidige man schaatste. Een stapel boeken over scheiden – respectievelijk ‘Scheiden en toch goede ouders’, ‘Kind van gescheiden ouders’ en ‘De bonusmoeder’ – van een vrouw die helemaal over de ellende heen is en alles resoluut de deur uit gooit.

Je komt een hoop te weten en niet alleen vanwege de rotzooi. Als iedereen klaar is met verkopen en de drank uit de huizen komt, is het dé kans om je buren eens goed te spreken. De buurman van tegenover had een DJ-set en statafels waar de hele straat kwam borrelen. Buurvrouw Linda van verderop kwam aanlopen met in de ene hand een glas wijn en in de andere hand de halfvolle fles. Ze werd vergezeld door een vrouw die ik vaker zie lopen met haar. Linda’s huis staat te koop en ik vroeg waarom ze eigenlijk wegging.

‘We gaan met zijn drieën wonen’, zei ze enigszins beschroomd.
‘Met zijn drieën?’ vroeg ik verbaasd.
‘Ja, Jos en ik gaan met Paula wonen.’ Paula bleek de vrouw met wie ze liep. Linda was er na bijna veertig jaar huwelijk achter gekomen dat ze eigenlijk op vrouwen viel. Ze werd verliefd op Paula, maar ze houdt ook nog erg van Jos. Paula klikt ook heel goed met Jos en daarom hebben ze met zijn drieën een groter huis gekocht.
‘Wauw, wat fantastisch’, zei ik. Ze leek opgelucht door mij reactie.

Niet iedereen reageert namelijk zo positief. Mensen snappen het niet of vinden het raar. Nu moet ik er zelf ook niet aan denken en ik kan geen eens één vent krijgen, laat staan twee. Maar van mensen die het geluk gevonden hebben, word ik altijd heel blij. Linda straalde helemaal, want uit de kast komen op latere leeftijd voelde als een bevrijding. Niet dat het een taboe was, integendeel. Haar eigen zoon is homo. ‘Hij vond het zo moeilijk om te vertellen. Ik gaf hem een knuffel en zei dat ik nog net zoveel van hem houd als hiervoor.’ Hij vindt de nieuwe situatie van zijn ouders ook prima.

Buren Chris en Margriet zijn de enige mensen in de straat die naar de protestants-christelijke kerk gaan, maar die hebben nergens moeite mee. ‘Voor ons is God liefde en hoe mensen dat vormgeven, mogen ze zelf weten.’ Met mijn huissamenstelling, de alleenstaande homo-buurman Richard en het lesbische koppel van verderop is de straat een groot roze front. Het heterostel met drie kinderen van tegenover vindt dat ook geweldig. ‘We hoeven onze kinderen nooit wat uit te leggen over homoseksualiteit, we geven gewoon alle buren als voorbeeld om te laten zien dat alles mogelijk is.’

De avondzon kwam door, ik schonk nog een glas wijn in en ‘Levels’ van Avicii knalde door de speakers. Een nummer dat me doet denken aan mooie tijden. Toen en vandaag.

 

 

*Om privacy te waarborgen heb ik alle namen veranderd.

Join the discussion 2 Reacties

  • marga schreef:

    Super stukje lieverd! Ik vind dat je het met dat ‘potje wat je ervan maakt’
    reuze meevalt, maak er geen punt van want geloof me het komt helemaal goed met jou….moet gewoon…
    Ik hou van je, XXX

  • Robert schreef:

    Wat een grappig verhaal. Ons oude mooie dorpje is toch vooruitstrevender dan ik dacht.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.