Rond een uur of 12 vandaag ging ineens de bel. Ik liep nog in een smerig huispak rond en vloekte binnensmonds, omdat ik dacht dat het weer een pakketje voor de buren was. Ik deed de deur open en daar stond onverwacht mijn oma. Ze zag eruit alsof ze zo uit de Claudia Sträter kwam gelopen: hoge pumps, lippenstift op, mooie lange jas aan en een sjaal om.

‘Ik had er zo de pleuris in dat we elkaar zo lang niet hebben gezien’, zei ze en ik gaf haar een dikke knuffel. Ze was heel benieuwd hoe het met haar dochter ging. We wonen niet dicht bij elkaar en mijn moeder heeft met vrijwel niemand contact gezocht in de tijd dat het slecht met haar ging. Ze heeft ook een hekel aan onverwacht bezoek, maar was toch blij haar moeder weer te zien. Ze stelde meteen voor om te gaan lunchen ergens.

Het eetcafé was niet zo ver, maar ik vond niet dat we oma zo’n eind konden laten lopen op die hakken, dus we gingen met de auto. Ze had nog nooit in de nieuwe Jeep gezeten en moest zowat haar been in haar nek leggen om erin te komen. Onderweg merkte ze op dat de tijd zo snel ging: ‘Ik word dit jaar 75 jaar en ik voel me beter dan ooit.’ Ze is gestopt met haar happy hour’ Elke dag om 15:00 uur mocht ze van zichzelf twee sherry’s drinken en wat lekkers eten, maar dat doet ze alleen nog in het weekend. ‘Dat werd ook te erg. Stond ik op straat met iemand te ouwehoeren, keek ik op mijn horloge en zei ik dat ik naar huis moest. Voor mijn happy hour.’

Vandaag werd het happy hour in ieder geval goed doorgezet. Oma kreeg een soep en een broodje met gerookte zalm.
‘Lekker je binnenste schaamlippen op je broodje’, zei mijn moeder plagerig. ‘Het ruikt ook zo.’
‘Nou, op mijn leeftijd niet meer hoor, allemaal oud papier geworden’, zei oma.
‘Van #metoo zal je geen last hebben.’
‘Nooit gehad ook. Ben je besodemieterd. Ik grijp zo’n kerel zo bij zijn nek. En als iets me niet bevalt aan een vent, ben ik meteen weg. Heb ik ook altijd gezegd.’ Het enige wat oma in de opvoeding heeft meegegeven, was dat mijn moeder en tante niet afhankelijk moesten zijn van iemand en altijd een pot met kapotjes op het nachtkastje moesten hebben. ‘In mijn tijd moest alles stiekem. Dus ik werd op mijn negentiende zwanger toen ik in de bosjes lag met mijn reet tussen de mieren.’

Ondanks dat heeft oma ook altijd haar eigen geld verdiend, heel modern voor de jaren 60 en 70. Studeren zat er niet in en daar had ze ook geen zin in. ‘Ik heb een heel leven lang geleerd en dat kan je in geen boek lezen. Mijn kinderen hoefde van mij ook niet hoor, maar je moeder wilde graag en dat steunde ik natuurlijk.’ Ik vertelde over mijn twee niet-afgemaakte studies, maar oma is ervan overtuigd dat ik er ook kom. Haar is het immers ook gelukt.

‘Weet je, ik heb nooit angst gekend. Ik dacht altijd: wat een ander kan, kan ik ook.’ Toen ze gescheiden was van mijn opa is ze voor een nieuwe liefde naar Canada geëmigreerd en werkte ze als chauffeuse van een schoolbus. ‘Ik zag zo’n stomme Canadees dat doen en ik dacht: dat kan ik ook.’ Kort daarna had ze dat rijbewijs gehaald en kreeg ze de baan. Soms baal ik dat ik nooit een papiertje heb gehaald, maar ik denk dat ik in mijn leven meer van deze vrouw heb geleerd dan van welke studie dan ook.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.