Ik ben weer naar de sneeuw gegaan. Dit keer met familie en vrienden in een klein appartementje op een Oostenrijkse berg, naast een stal met tientallen koeien en één geile stier. Alles hoorde bij elkaar en werd gerund door een vriendelijke boerenfamilie. Binnen een mum van tijd stond de zoon van de eigenaren op ons balkon bier te drinken en te roken. Belangstellend vroeg hij aan mijn moeder wat haar man voor werk deed, terwijl ze toch echt aankwam met een vrouw aan haar zijde. We waren natuurlijk ook een raar stel bij elkaar: een lesbisch stel met een homozoon, een gekke Engelsman met zijn vrouw, hun dochter en haar vriendje Blue, zoals de Engelsen roodharige mensen noemen. Snap best dat je als boer – elk jaar vier maanden op een berg staand en enkel koeiengeloei horend – wat moeite hebt met het leggen van die puzzel.

We waren er nog geen dag of het was alweer Eerste Kerstdag. De Engelsman had een traditioneel Engels kerstdiner bereid met o.a. een grote beenham en rosbief. In Engeland is zo’n diner best een ding, dus we hadden ons keurig aangekleed en de tafel netjes gedekt met de intentie er wat moois van te maken. Maar op de enige foto die ik heb, zit mijn moeder met een halve literfles bier aan haar waffel in een stuk vlees te harken. Chique aardappeltjes werkten we weg met Oostenrijkse mayonaise, waar trots op stond dat er wel 80% vet in zit. Want in dit land mag er tenminste wél lekker gegeten worden.

Na de kerst waren we collectief wat katerig, maar we gingen toch in de kou naar boven. In de lift zat ik bij een Nederlands stel die druk in gesprek waren. ‘Daantje kwam vanochtend de keuken binnen en zei tegen Ellen dat hij een windje had gelaten onder de douche en dat het mis ging. Dus Ellen kijken, had die kleine de hele fucking douche ondergescheten.’ De vrouw moest er hard om lachen.
‘Oh mijn god, al die witte voegen bruin, arme schoonmakers’, vervolgde haar man. Arm kind, dacht ik.

Bovenaan de lift was alles net zo groen als in het dorp, dus moesten we skiën op van die opgespoten cocaïnesneeuw. Het enige probleem was dat dat door de kou nogal een ijsplaat werd. Vloekend en vallend naar beneden. Blue verloor de controle, kon niet stoppen en gleed van linksboven naar rechtsonder beneden. Trillend op zijn benen. Toen we stonden uit te hijgen, kwam er een een skileraar voorbij kwam met twee kleine kinderen in zijn armen, ogenschijnlijk soepel en makkelijk skiënd. Toen gingen we maar aan de drank, want de après-ski blijft toch het leukst.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.