Wie trouw mijn stukjes leest en mij volgt op Twitter, kent mijn moeder ook goed. Vaak vervult ze tot ieders plezier een glansrijke bijrol. De laatste tijd was dat iets minder, want het gaat niet goed met haar. Na dertig jaar vrijwel fulltime werken in het onderwijs zit er zand in de machine en kampt ze met een burn-out en een drank- en oxazepamverslaving.

In de zomervakantie zag ik dit al wel aankomen, bijvoorbeeld toen we met de caravan stilstonden op een steile berg, zij dwars door de oxazepam heen schoot en daarna maar noodgedwongen aan een drankinfuus ging om rustig te worden. En toen ik tijdens het inpakken geen blikje bier mocht weggooien, omdat er nog een slok inzat. Ze dronk het snel leeg en spuugde het meteen weer uit: ‘Kut, het was toch mijn asbak’. Eenmaal in Nederland bleek dat het echt niet meer ging. Haar eerste werkdag kwam ze meteen overstuur thuis en meldde ze zich voor onbepaalde tijd ziek. Er moest wat gebeuren.

Er stond eerst nog een dagje sauna op de planning met mijn oma, tante en neef. We zijn een familie waar alles gewoon op tafel wordt gegooid, dus bij het bubbelbad klaagde mijn moeder tegen oma over haar lijf: ‘Ik ben verdomme zo dik geworden dat ik mijn eigen doos niet meer fatsoenlijk kan scheren.’ Oma vond het geen gezicht en vertelde bij de lunch dat ze blij was dat mijn moeder even stopte met werken. Dat was een grote stap, want het voelde voor haar als enorm falen en ze zat met schaamte en schuldgevoel. ‘Ze kunnen de kolere krijgen. Eerst zelf gezond worden’, zei Oma wijs. Genoeg steun dus, maar ze moet het toch echt zelf doen.

Het grote begin
1 oktober zou de dag worden dat alles anders zou gaan, een apk met een heel grote beurt. Een traject met een psycholoog bij de verslavingskliniek, een behandeling voor huidschade bij de dermatoloog, naar de fysiotherapeut, de bedrijfsarts en dan nog flink sporten om al die kilo’s kwijt te raken. Op de laatste dag ging ze nog even langs bij de slijter om haar plotselinge wegblijven aan te kondigen en toen kon ze met een gerust hart beginnen.

Ze maakte een vliegende start, ging meteen cold turkey, maar raakte nog meer overspannen van alle hulpafspraken die ze in één week had. Zo zit ze in elkaar, meteen alles of niets. Dus ze vindt ook niet dat ze een drankprobleem heeft, maar een doseerprobleem. Ze was zelfs al een paar kilo kwijt en alles ging tot mijn verbazing heel goed de eerste weken. Totdat ze in de herfstvakantie een paar dagen naar Winterberg in Duitsland ging.

Overstuur appte ze dat ze eerder naar huis ging: ‘Ik ben zo blij dat ik weer naar huis mag. Er zitten hier bij dat zwembad de hele dag van die achterlijke Nederlanders met hun kutlarven die alleen maar herrie maken.’ Toen nam ze daar maar wat rode wijntjes, je moet toch wat.
‘Ach joh, even een momentje van regressie’, antwoordde ik. No big deal. Dit momentje van regressie bereikte thuis nog een climax. Weer kwam er een appje: ‘Ben nu ongelooflijk aan het zuipen en roken, maar vergeet mijn sigaret steeds. Ben net een brandende fakkel, heb drie sigaretten aan en weet niet in welk gat ik ze moet laten.’

Ook nog die huid
Maar die kant wilde ze niet meer opgaan, dus ze werd weer streng voor zichzelf en dronk geen druppel meer. Inmiddels was de huidbehandeling ook in volle gang en verging ze van de jeuk bij haar nek en borst. Ze kon niet veel. ‘Ik ga weer lekker in mijn hol liggen boven, ben net een hamster’, zei ze dan. In bed met de gordijnen dicht heeft ze inmiddels heel Netflix uitgekeken.

Nu is haar gezicht aan de beurt. Ze stuurde me een selfie. De mooie, altijd keurig opgemaakte vrouw met de kop van een beschimmelde krentenbol. Haar hele immuunsysteem is in de war, dus er kwam nog een ontsteking aan de anus bij. ‘Ik heb de psycholoog maar afgebeld, want tachtig minuten zitten lukt nu echt niet. En als ik mijn hoofd snel beweeg of praat, ontstaat er een soort plaatselijke sneeuwbui van alles wat eraf valt.’ Ze kon hierdoor al vier dagen niet slapen en had het de vijfde nacht helemaal gehad. ‘Ik heb zo’n goeie service ontdekt: De Bierkoerier. Wat een vondst. Werd er gewoon midden in de nacht een kratje bier bezorgd.’

Sinterklaas is vroeg dit jaar. Al is het grootste cadeau misschien nog wel dat ze te allen tijden om haar eigen ellende kan lachen.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.