Hij zag er goed uit op de foto’s: mooie kleding en een prima kop. Ik swipete naar rechts en we werden een match. Een geanimeerd gesprek volgde direct, we konden erg lachen met elkaar. De dag daarna hadden we al een date gepland. Ik had een fles wijn van zestien euro gekocht, want ik wist dat hij van goede wijn hield. Nu ben ik als student zelf al tevreden met een fles Mooi Kaap van € 2,69, maar voor deze date had ik wel wat over.

’s Avonds deed ik enigszins gespannen en nieuwsgierig de deur open. Hij gaf me een formele handdruk, alsof hij me een nieuw energiecontract wilde verkopen en drukte me een camembert in mijn handen: ‘Ja, mijn moeder zegt altijd dat ik niet met lege handen mag aankomen.’ Op zich een aardig gebaar, maar het was zo knullig dat ik er best op afknapte. Net als op zijn hele verschijning: hij was nóg kleiner dan ik had ingeschat, liep iets voorovergebogen en sprak met een Amsterdam Oud-Zuid accent. Als er iets is waar ik de kriebels van krijg, is het dat wel.

Ik schonk de dure wijn in en we begonnen te praten. In het echt bleek hij veel serieuzer dan op Tinder, dus we voerden onder andere een ethische discussie over euthanasie. Hoewel hij dan keurig sprak over zelfbeschikkingsrecht en ik over het feit dat ze er een spuit in mogen jassen, zodra ik mijn eigen reet niet meer kan afvegen. Op een gegeven moment was ik er redelijk klaar mee. Ik zei dat hij rustig zijn wijn mocht opdrinken, maar ik niet het gevoel had dat het iets zou worden. Meneer schonk echter nog een keer bij en begon mij steeds indringender aan te kijken. En toen zei hij: ‘Of ik pak nu mijn schoenen, of ik ga je nu zoenen.’ Ik stond even met mijn bek vol tanden en zei daarna: ‘Pak je schoenen maar.’

Boos trok hij zijn schoenen aan, zei geen gedag en smeet mijn voordeur dicht. Vol verbazing nam ik nog een toastje met zijn camembert, die een week over de datum bleek te zijn.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.