Als ik in de zomer een keer vrij ben, besteed ik mijn tijd het liefst in de vorm van het Z-trio: zonnen, zwemmen en zuipen. Vriendin E. woont vlakbij een parkje met een water waar je dat allemaal kan doen, dus ik stapte op de trein naar Amsterdam.

In het parkje stalden we meteen een heel buffet uit. Vriendin E. gaat binnenkort voor een tijd in Barcelona wonen en dat moest gevierd worden, dus we zaten rond lunchtijd al aan de cava. Ik had net nog in de krant gelezen dat millennials steeds minder alcohol drinken, omdat het ongezond is. ‘Alcohol is het nieuwe roken’, werd er gezegd en daarom gaan ze massaal aan de macrobiotische cocktails en andere gekke drankjes waar ik nog nooit van gehoord had. Mag iedereen zelf weten, maar geen haar op ons hoofd die daaraan dacht.

‘Als boten te water gaan, gooi je er toch een fles champagne tegen kapot?’ vroeg vriendin E. naar aanleiding van het artikel.
‘Ja, dan dopen ze hem.’
‘Als ik ooit doodga, mogen ze mijn kist dopen. Hoppa, zo’n fles ertegenaan en dan laten zakken die handel. Waardig afscheid.’
‘En dan met dat feestnummer I got a hangover op de speakers.’
We schonken er nog maar een in. Een vakantiegevoel overviel ons zowaar, alsof we in de Spaanse zon lagen te borrelen.

Er kwam een groep jonge mensen naast ons zitten. De meeste meisjes gingen liggen op hun handdoek en de jongens gingen met elkaar de strijd aan in het water. Wie heeft de mooiste six-pack, wie kan het hardste zwemmen en wie springt er het verst van de klimpaal in het water af. Ik ben altijd blij dat ik daar niet aan mee hoef te doen, want dat zou in alle opzichten een kansloze missie zijn. Ik spring al onhandig met mijn hand onder mijn kruis van de steiger af, omdat ik bang ben plat op mijn kloten te vallenCharmant is het niet.

Naast de klimpaal hing een meisje met paars haar en een afzakkend badpak aan een opblaasboot. Sea Spirit III stond er op de zijkant. Echt veel spirit zat er niet in, want vriendin E. vroeg zich al snel af wat die paarse dakduif daar in die boot deed. ‘Kijken wie ze vanavond gaat neuken’, zei ik. Ze had haar zinnen gezet op de knappe jongen in rode zwembroek, maar helaas voor haar zwom hij na zijn sprong naar de kant, alwaar hij zich met veel bombarie de steiger opdrukte.

Toen ik nog een toastje met brie wilde maken, vloog er een groot vloeipapiertje tegen mijn been. ‘Sorry’, blèrde een meisje met getatoeëerde hartjes boven haar borst. Ik kon niet zo snel lezen welke tekst erbij stond, maar vast iets over een kerel of een zwaar leven. ‘Niet erg, wil je dat ding terug?’ vroeg ik.
‘Ja’, zei ze gedecideerd.
Even later kwam er een enorme walm van wiet onze kant op en waren we ondanks alles toch echt nog in Amsterdam.

Join the discussion Eén reactie

  • marga schreef:

    ha..ha…ik laat mij ontleden….verheug mij al op kreten als; ‘wat een grote lever’…ha..ha.. en die hersencellen vallen mee, maar daar heb je er ook immens veel van….XXX

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.