Ergens begin maart reed ik de berg op naar de Carrer de Numancia, de straat van de Spaanse villa waar ik een kamer had gehuurd. De villa was van Juan Carlos, een typische gladde Spanjaard van eind 50. Hij verhuurde acht kamers in zijn huis aan studenten en starters en woonde zelf in de grootste suite. Hierdoor hoefde hij niet de werken en kon hij de hele dag bier drinken, in de zon zitten en zijn hoerige minnares neuken.

Dat laatste moet ik even uitleggen. Een van de eerste weken liep ik met mijn afvalzak naar de plastic afval-container aan de straat, want die Spanjaarden scheiden echt al het afval. Bij de poort liep ik een vrouw tegemoet. Al dat plastic dat gerecycled wordt, had zij weer in haar tieten zitten. Op hoge hakken liep ze richting de voordeur, waar Juan Carlos haar op stond te wachten met enkel een handdoekje om zijn middel. Toen dacht ik al: die komt niet aan de deur om de waterstand op te nemen. Ja, de waterstand in zijn broekje.

Het bleek dat deze dame elke week een keer tijdens de siësta langskwam. Mijn kamer bevond zich schuin boven de suite van Juan Carlos en op een dooie maandagmiddag hoorde ik ineens een onwijs gekreun daar vanuit komen. Ik weet niet wat hij deed, maar het was blijkbaar goed. Ik ging vervolgens beneden in de keuken wat eten en toen kwamen ze even later allebei ook de keuken binnen. ‘Hola, qué tal?’ zei ik maar tegen de dame die ik net nog had horen klaarkomen. Haar bloesje zat nog scheef geknoopt en haar kapsel was wilder dan de bedoeling was. Later vroeg ik aan Juan Carlos of het zijn vriendin was. ‘No, just for sex’, zei hij.

Verder was het heel relaxt wonen, op twintig minuten afstand van Barcelona. Dagenlang heb ik op het stadsstrand doorgebracht. De plek van gezien en gezien worden. Tenminste, ik lag dan gezellig bij de rotsen tussen de Spaanse bejaarden. Maar iets verderop was dé Instagramplek met uitzicht over de hele kustlijn. Daar stond een keer een gozer en kwartier lang – ik heb de tijd serieus bijgehouden – zijn sixpack vanuit allerlei hoeken te fotograferen voor op de Instagram. Toen hij merkte dat de vrouw naast me en ik hem keihard uitlachten, ging hij schaamteloos door. Want ja, een dag niet geliket is een dag niet geleefd.

Costa Brava
Op een gegeven moment werd elke dag de stad in ook saai, dus ben ik met vriendin E. twee keer een weekend weggeweest. Zij zat voor een jaar in Barcelona en dat trok mij over de streep om ook een tijdje te gaan. Dus Jut en Jul gingen in de huurferrari (onze knalrode Volkswagen Polo) op pad langs de Costa Brava. Op z’n Claire van Kampens, zoals we dat noemen. Je weet wel, die van Gooische vrouwen. Met een enorme hutkoffer aan spullen voor twee dagen en het gouden mantra ‘ik heb geen drankprobleem, maar een doseerprobleem’. Wijn kost daar geen drol en de glazen zijn heel groot, dus kregen we vier glazen uit een fles. Maar anders tellen deden we natuurlijk niet.

In het binnenland bij Girona zaten we in een soort boerderij met een schat van een man die dat samen met zijn vrouw runde. Hij had de oude schuur helemaal zelf verbouwd tot een prachtig gastenverblijf. ´Ja, met mijn blote handen´, zei hij wel twee keer terwijl hij zijn grote, mannelijke handen opstak. Het was een hele dierentuin waar je ’s ochtends het dak van het kippenhok kon openen om verse eieren te pakken, en ik mij dus het lazarus schrok van een boze kip die net zo’n ei zat uit te schijten. Hysterie alom. En geef die kip ongelijk, ik zou het ook niet fijn vinden als iemand ineens onaangekondigd mijn wc-deur open rukt.

De mensen van de Airbnb’s raakten vaak in de war van ons, want we waren natuurlijk wel een beetje een gek stel. Nadat we kilometers door stadjes hadden gelopen en ik eindelijk in tijgerprintbadjas met een moddermasker op m’n kop gestrekt lag op de bank, ging Vriendin E. vragen hoe de oven werkte. De man van de blote handen kwam binnen, zag mij prinsheerlijk liggen, de rimpels van verbazing schoten in zijn voorhoofd en hij kon niet meer stoppen met lachen. Gelukkig kreeg hij de oven ook nog aan, want wat kan ze koken die Vriendin E.

Eten is in Spanje sowieso wel een ding. Tussen de middag zit iedereen op het terras met drank en een goede lunch. Op vrijdag loopt iedereen in de markthal voor groente, vlees en vis. En elke Spaanse vrouw heeft zo’n ouderwets boodschappenwagentje, die bij de supermarktingang zelfs in rijen aan de ketting staan. Later begreep ik waarom iedereen zo’n ding heeft, toen ik voor de zoveelste keer met tien kilo boodschappen puffend mijn berg op kroop. Maar boven had je mooi uitzicht, dat dan weer wel.

In het vlakke Nederland ga ik die berg nog missen. En vooral de rust van dat land, want die mensen maken zich nergens druk om en doen alles relaxt. Een beetje meer Spanje zou iedereen goed doen.

Join the discussion 3 Reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.